| BOOMSTER님의 프로필!~. . LiL'' RaBBiT . .~!...사진블로그리스트 |  도구  도움말 |
|
10월 29일 ชีวิตที่เริ่มต้นใหม่หลังจากที่เมื่อวานผ่านพ้นไปด้วยดี >_<
วันนี้ก้อตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ไม่เสียจัยมากเท่าไหร่ (จิงๆนะ)
ว่าแต่. .เมื่อวานนอนไม่หลับเอาซะเลยอ่ะ
มัวแต่กัวว่าถ้าพุ่งนี้ตื่นขึ้นมาจารับไม่ไหวกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น
แต่จิงๆมันก้อไม่น่ากัวอย่างที่คิดเลยเนอะๆ ^^ . .
(28 ตุลาคม)
วันนี้ลุกจากเตียงด้วยจิตใจที่เข้มแข็ง ^^
พร้อมที่จะก้าวต่อไปข้างหน้าอย่างไม่ท้อถอย
สู้ๆเราต้องทำให้ได้ช่ายม่ะ ^^
วันนี้ไปหายายพร้อมกับแม่
แล้วก้อพายายไปกินข้าวที่LOTUS
บางครั้งก้ออดไม่ได้ที่จานึกถึงมัน
ไม่ได้เส้านะ. .แต่ก้อไม่ร่าเริงซะทีเดียว
แต่คิดว่าคงจาอยู่แบบเงียบๆไปซะพัก
เฮ้อ. .ความรู้สึกที่เหมือนอยู่ตัวคนเดียว หลังจากเลิกนี่ไม่ชินสำหรับเราเอาซะเลย
แต่ยังไง. .เราก้อต้องเข้มแข็งให้ได้
โดยไม่ต้องพึ่งหยดน้ำตา ^^ (. .อิอิ)
รู้สึกดีจังเลยที่ไม่ร้องไห้
คงเปนเพราะว่าเข้าใจกันมากกว่า
และจากคำพูด. ."บูมต้องเข้มแข็งนะ"
ผลพันธ์เลยออกมาดี. .( ไม่แย่เท่าไหร่อ่ะ-*- )
จากนี้ก้อคงต้องจะก้าวเดินต่อไปด้วยตนเอง
แล้วเก็บสิ่งดีๆที่มีอยู่ไว้. .เป็นความทรงจำที่ดีที่ไม่มีวันเลือนหายไป
หลังจากที่กินข้าวเส็ดก้อไปทำบุญที่วัดเสมียนนารี
รู้สึกอิ่มบุญไปเลยที่เดียว ^^
เส็ดแร่ะก็ไปส่งยายที่บ้าน. .แร่ะก็กลับบ้าน
วันนี้มีนัดกินเลี้ยงที่BIG Cลาดพร้าวกับกลุ่มเพื่อนเก่า
ก้อมีฝน ปอ ป่าน กิ๊ก แนน วิท นัท ติ๋ม ตรี บูมนพ ไอ้ย่า
แต่ดูเหมือนจามากันไม่กี่คน
คือมี วิท นัท ป่าน ฝน เรา
สุดท้าย. .วิทก่านัทก้อเปลี่ยนใจไม่มาเที่ยวด้วยกัน
จิงๆแล้วมันอายอ่าที่มีแค่ผู้ชายมา 2 คน-*-
มันเลยไปเล่นเกมส์กัน 2 คน แถวราม
ปล่อยพวกผู้หญิงอย่างเราอยู่กันไป
จิงๆแล้วเราไปถึงหลังสุดเลยแร่ะ. .
ป่าน กับ ฝน กำลังร้องเกะกานอยู่
พอเรามาถึง. .ป่านมันดันอยากจากลับซะงั้น - -"
ก้อมานงอนอ่ะที่วิทไม่ยอมมา มันอยากเจอวิทจาตาย อิอิ
เออ. .ช่างเหอะ คัยจายอมหว่ะ
 กรูเพิ่งจามาเลยมานั่งร้องเกะกานต่อ - -"
รู้สึกดีนะที่ได้ร้องเกะ ก็ไม่ได้รู้สึกแย่ แล้วก้อดีใจที่ได้เจอพวกมันอีกครั้งนึง
ที่จิงก้อสงสารฝนเหมือนกัน
ช่วงนี้มานเส้าๆ เงียบๆ เหม่อๆคงไม่เรื่องที่ไม่สบายใจอยู่
มันคงยังมีปัญหาที่เคลียร์กันไม่ได้
แต่ยังไงก้อภาวนาให้ทุกอย่างมันลงเลยด้วยดีล่ะกาน เนอะๆๆ
พูดถึงเรื่องร้องเกะ. .
ทุกครั้งเวลาที่เรามาร้องเกะกับเพื่อนๆ
เราก้อจาต้องร้องเพลงโปรดทุกที. .
เพลง. ."เป็นเทอได้ไหม ของพลอย ณิชาอ่ะ
ที่จิงเพลงมานก้อนานมากแล้วล่ะ แต่ก้อยังชอบไม่เลยลืม
พอวันนี้ได้มาร้องอีกครั้ง ไม่เคยนึกมาก่อนว่าเพลงมันจาเส้าขนาดนี้
เนื้อเพลงที่พลอยพยายามสื่อถึง มันเคยเป็นความทรงจำดีๆ ที่เราเคยมีหมดแล้ว
แต่. .ตอนนี้มันไม่มีอีกแล้วน่ะสิ เฮ้อๆๆ
แล้วยิ่งมีนึกภาพที่เคยมาร้องเกะกับมัน. .ดันเปนห้องนี้พอดี(โคตรฟลุ๊ค-*-)
ร้องไปร้องมา . .ร้องไห้โฮ ซะงั้น
ฝนกับป่านเลยเข้ามาปลอบ(ซึ้งๆ >_< )
ที่จิงความรู้สึกฝนตอนนี้คงย่ำแย่ ไม่ต่างกับเรามาก
เพียงแต่เรื่องของมันยังไม่จบ แล้วดูท่าทางจาหนักก่าเดิมซะอีก เฮ้ออ. .
ขอให้อะไรๆมันไม่แย่ไปกว่านี้เลยนะ
ขอให้ทุกๆอย่างมันผ่านพ้นไปด้วยดีล่ะกานนน
ยังไง. .เราเอาใจช่วย
เฮ้อๆ ความรักน่ะความรัก
ตอนนี้เราเริ่มจาเข็ดซะแล้วซิ T_T
ป.ล. ร๊ากเพื่อนทุกคนนะ อยากนัดเลี้ยงห้องจัง
อยากเที่ยวกับเพื่อนๆ เสียดายจังที่มานเริ่มเปิดเทอมกานแล้ว
ขอบคุณนะ สำหรับblogที่เขียนให้ ^^
ขอบคุนสำหรับคำพูดที่ทำให้เราเข้มแข็ง
ขอบคุณเพื่อนๆที่ไม่ทิ้งกัน
สู้ๆนะฝน จาทำไรคิดไรดี มันคงไม่เลวร้ายมากหรอก ทุกอย่างมีทางออกเสมอนะ ^^
สุดท้าย. .เพื่อน กรูรักมรึงหว่ะ
10월 28일 ช่วงเวลาที่เลิกรา แต่ทว่าจบกันด้วยดีระหว่างทางนั่งรถเมล์. .ไปหาแม่
นั่งคิดอยู่ตลอดทาง ทำให้น้ำตาคลอขึ้นมาอีกแร่ะ T_T
ช่วงเวลาดีๆที่เคยมีเหล่านั้น
ตอนนี้มันหายไปหมดแร่ะ
สุดท้ายก้อไม่ทันได้บอกเลิก
นั่งคิดว่าจาทำยังไงต่อไป. .
โทเคลียร์ หรือจานัดเจอตอนเปิดเทอม
แต่ยังไม่ทันได้คิด. .
มันโทรมา. .อยากให้เราออนm
>> "เราอยากจะคุยด้วย. ."
เราบอกว่า"อยากเลิกหรอ"
มันบอกว่า"ออนmเหอะ"
เฮ้อ. .ออนก้อได้หว่ะ
อารัยจาเกิดมันก้อต้องเกิด
19:58:17 <27ตุลา>
มานบอกว่ามันไม่ได้มีคนใหม่
แต่มัน. .หมดแล้ว เบื่อแล้วที่จามีความรัก
แล้วมันก้อไม่อยากให้ให้ความหวังเรา
เลยบอกปัดเราทุกครั้ง เย็นชากับเราบางครั้ง
ทำให้เราคิดว่ามันมีคนใหม่ เฮ้อ!!
แต่. .มันถึงเวลาๆจิงๆล่ะที่จาต้องเลิกกัน
สุดท้าย. .ก้อไม่มีคัยบอกเลิกคัย แต่เราคุยกันด้วยความเข้าใจ
ที่จิงเราก้อไม่อยากบอกเลิกทางm
ก้อมันไม่เหนหน้านี่หน่า
แต่มันไม่อยากให้เราเจ็บมาก เพราะถ้ายิ่งยืดเยื้อ
สุดท้ายก้อคงเป็นเราคนเดียวที่จะต้องเจ็บ
เออๆ. .ดูมีเหตุผลมาบ้างแฮะ ^^
ที่จิงเราก้อไม่เสียใจมากเพราะอย่างน้อยเราก้อจบกันด้วยดี
และมานก้อไม่ได้มีคนใหม่อย่างที่เราเข้าใจมันผิด
แถมก้อยังโทคุยกันได้อย่างปกติ
มันเปนเหมือนเพื่อนสนิทของเราจิงๆ
อย่างน้อยมันก้อเคยรักเรามาก. .อาจจามากกว่าที่ตอนนี้เรารักมันซะด้วยซ้ำ
อย่างน้อยมันก้อทำให้เราได้รู้จักความรักที่บริสุทธิ์
ความรักที่มันทุ่มเท ความอบอุ่นที่เราสัมผัสได้ถึงความจริงใจของมัน
เออ. .ถึงแม้ตอนนี้เรายังทำใจยอมรับไม่ค่อยได้
แต่เราก้อดีใจที่เราได้รู้จักมัน แล้วก้อรักมัน
เวลาคงเปนตัวช่วยรักษาจิตใจ
และตราบใดที่มันยังเฝ้ามองดูเราอยู่
เราก้อคงก้าวเดินต่อไปได้อย่างมีความสุข
ไม่ท้อแท้และผิดหวัง เราจะสู้และยอมรับกับมัน
ถึงแม้ว่าบางครั้งคงจะต้องมีน้ำตา . .
ปล. ขอบคุณนะ สำหรับสเวนเซ่นส์ วันก่อน
ขอบคุณสำหรับค่ารถเมล์&รถไฟใต้ดิน
ขอบคุณสำหรับรอยยิ้ม
ขอบคุณสำหรับความทรงจำที่ดีๆ
ขอบคุณสำหรับทุกๆอย่าง
และขอบคุณที่จะเป็นเพื่อนสนิทที่เรารักมากคนนึง. .ตลอดไป 10월 27일 วันที่เลิกกัน แต่หัวใจไม่ขาดจากกันวันนี้เป็นวันสุดท้ายของเราแล้วสินะ
ถึงเวลาที่จาต้องยอมรับความจิงซะที
ไม่เวลาอะไรเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ชม.ข้างหน้า
ยังไงๆ. .เราก็ต้องก้าวต่อไป สู้ๆ^^
เช้าวันนี้รีบแต่งตัวออกจากหอเตรียมจะไป มธ.ท่าพระจันทร์
ตอนนี้ก้อ 9 โมงแล้วว. .แต่
รถตู้ของมหาลัยดันจะออกตอน10โมงซะนี่-*- (มีนัด10โมง)
ไม่ทันนัดแล้วว. .สงสัยต้องนั่งแท๊กซี่ล่ะ
สรุป. .ตูนั่งแท๊กซี่จากมธ.รังสิต ไป มธ.ท่าพระจันทร์ -*- โทลเวย์แมร่งเลย. .
แต่ว่า. .ดันเอาตังค์มาไม่พอ -*- (ขนาดพกมา 300) เลยให้คนขับจอดรอเรากดตังค์
ลงจากรถแท็กซี่ ด้วยราคาเกือบ 400บาท กรูทำไปได้ - -"
นั่งเรือข้ามฟากจากท่าพระจัน ไป ปิ่นเกล้า แล้วไปรอหน้าบ้าน
เหมือนมันยังไม่ได้อาบน้าม ไม่เปนไรช๊านรอได้ๆๆ >_<
พอมานออกจากบ้านมา มานเดินไม่รอเราเลยอ่า
แต่ซักพัก. .มันก้อหันกลับไปมองใครสักคน
มันมองใครหว่า??
เรามองตามไป. .เห็นแม่มานยืนโบกมือให้อยู่ตรงระเบียงชั้นบน
แหม. .แม่ลูกคู่นี้รักกันจิ๊งงงๆๆ
วันนี้ตั้งใจจะไปงานหนังสือที่ศูนย์สิริกิติ์. .
เพราะจำได้. .วันแรกๆที่คบกัน
เค้าอยากจะไปเดินดูหนังสือที่ศูนย์สิริกิติ์กับเราซักครั้ง
พอครั้งนี้มีโอกาส. .เมือศูนย์สิริกิติ์เปิดงานหนังสืออีกครั้งนึง
เราเลยตื้อ อยากให้เค้าไปกับเรา
ทั้งๆที่รู้ว่าเค้าแทบจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับเราอีกแล้ว
แต่อย่างน้อย. .เราก้ออยากใช้เวลาที่เหลือน้อยเต็มทีแล้วให้มากที่สุด
ระหว่างทางไป. .รอรถโคตรนานแม่ง
ไอ้เราเมื่อวานก้อตื่นเต้นจนลืมกินข้าว วันนี้ก้อรีบจนไม่ได้กินซะนี่
ระหว่างรอรถ. .หิวจนท้องกิ่ว ไส้แทบลาก (งงป่ะ?? เหมือนกัน-*-)
เออ. . หิวมากล่ะกัน
แล้วมันก้อทำเป็นไม่สนใจเราอีก. .นี่แฟนนะ!!
เออ. .ช่างเหอะ ปลงๆละ
รถมาถึง. .ลงป้ายหัวลำโพงต่อรถไฟใต้ดิน
ระหว่างทางคุณเธอช่างทำเป็นคุณชายเย็นชาไปได้ เหลือเกิน . .
ที่จิง มันก้อไม่ขนาดนั้น
แต่เหมือนมันเห็นเราเปนแค่เพื่อนจิงๆหง่ะT^T
กรูเริ่มจารู้ตัว. .แต่กรูก้อยังยิ้มได้ ^^
ถึงศูนย์สิริกิติ์. .กินข้าววว มันไม่กิน
แต่. .กรูม่ายสนละ กรูโคตรหิว!!!
กินเส็ดก้อเดินเล่น. .ไปแจ่มใสฮับ^^ . .คนโคตรเยอะอ่า
ไปเบียดเสียดกับเค้า. .ได้หนังสือมาตั้ง5เล่มแน่ะ ^^
ระหว่างนั้นมานก้อรอ เตร่ไปเตร่มา. .น่ารักจิงๆ
อย่างก่ะเพื่อนรอเพื่อน T^T
ซื้อหนังสือเส็ด. .ยังเป็นสุภาพบุรุษถือของให้อีกแน่ะ>_<
หลังจากนั้นมานก้อเดินไปส่วนของนานมีบุ๊ค ที่ๆมานเคยทามงานอยู่เมื่อปีที่แล้ว
พี่ๆพนักงานส่วนใหญ่ก้อเปนคนเก่าๆอ่ะแร่ะ. .
ดูเค้าก้อตื่นเต้นกานหย่าย ที่มานมาหา. .แล้วเหมือนจามองมาที่เรา -*-
ประมาณว่า. .น้องคบกับคนนี้หรอคะ. .เปนไปได้!!!
แต่มานบอกว่า. .เพื่อนมานบอกว่าเรายังดูเด็กๆอยู่เลยแร่ะ >_< อิอิ เขินน
 รอมานคุยเส็ด. .เดินกันแป็บนึง
มันก้อได้หนังสือเพลงมาเล่มนึงแร่ะๆ . . มานบอกว่ามันจาตั้งวง
สู้ๆแล้วหนูจาคอยเชียร์นะคะ ^^
พักเหนื่อยแป็บนึง. .ก้อกลับบ้านมัน
ก้อเหมือนเดิม. .
ระหว่างยืนบนรถเมล์(คนแน่นมากๆ) มันก้อกวักมือเรียก
ให้เราไปนั่งตรงกลางหลังสุด. .แต่เหนแล้วเราก้อกลัวง่ะ
แบบผู้ชายขนาบข้าง 2ข้างเลย
ไม่ดีกว่าๆๆ. .แต่มันอยากให้เรานั่งเพราะเหนเราเมื่อย
ไม่ใช่สิ. . เพราะมันถือของให้เราหนัก มันเรยจาฝากเราถือตังหาก!!
เออ. .ก้อด้ายหว่ะ
นั่งไปซักพัก. .ลางสังหรณ์ชักไม่ดีละซิ
มานก้อยืนไม่ด้ายสนใจอะรัยเราเล๊ยยย. .
แม่งง อีผู้ชายที่นั่งข้างซ้ายที่หลับมาตลอดทาง
มันมานซบไหล่ช๊านได้อย่างสบายแถมหนักด้วย. . กรี๊ดดดดดดดดด!!!
ร้องไห้เลยง่ะ แม่งง!! มานไม่ได้สนใจช๊านเล๊ยย
แล้วยังมาว่าอีกว่า. .ทำไมช๊านไม่บอกมาน . .แต่ช๊านก้อบอกแร่ะนะว่าช๊านไม่อยากจานั่งตรงนี้T^T
เฮ้อ. .ถึงบ้านมันซะที
รอมันเก็บข้าวของกลับพร้อมกัน. .วันนี้มานได้ฤกษ์กลับหอซะที-*-
พอมานมาก้อเดินไปไม่รอเราอีกตามเคย . .กรูชินละ
ขึ้นรถกลับที่ท่าพระจันทร์ . . ต่างคนต่างเงียบ นั่งฟังเพลงในโทสับมัน
มานดูรูปในมือถือเรา เราก้อดูรูปในมือถือมัน
แล้วก้อ งงๆ อึ้งๆ ทำไมมีโฟรเดอร์OOMJUNG อยู่เค้าเปนคัย!!
เออช่างเหอะๆๆ เราคงไม่สำคัญสำหรับเค้าแล้ว. .
เค้าคงมีคนใหม่จิงๆแร่ะซินะ
พอถึงแยกกาเสด เราก้อเตรียมใจไว้แล้ว . .
เพราะหลังจากดูท่าทางวันนี้
ยังไงก้อคงไม่รอด. .เค้าหมดรักเราแล้ว คงเป็นได้แค่เพื่อนสินะ T^T
ลงจากรถเมล์ มานก้อมาส่งรถที่ป้ายรถเมล์. .เราก้อเตรียมจาบอกว่า
"ลาก่อนนะ. .เรามีความสุขมากเลยตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะ"
แต่. . รถมันดันมาเร็วสินี่ มานก้อเร่งให้เราขึ้น
มานบอกว่า . ."ถึงบ้านแล้วโทมาด้วยนะ" แหมเปนห่วงเราด้วยหง่ะ >_<
เอาเปงว่า. .สุดท้ายก้อไม่ได้บอกมันเรื่องที่เตรียมไว้อยู่ดี-*-
ใจนึงก้อดีใจที่ยังไม่ได้เลิก. .แต่อีกใจนึงก้อเจ็บหว่ะ เฮ้อๆๆ
10월 26일 วันนี้ที่เจ็บปวดไม่รู้ว่าจาพิมอาราย
ตอนนี้ในหัวสมองมันดูว่างเปล่า
รู้สึก. .เคว้งคว้าง
ความรักที่สดใสมันกำลังเหือดแห้งจางหายไปทุกทีๆ
คนเดิมที่เคยรู้จัก
คนเดิมที่เคยรัก เคยห่วงใย เคยแทคแคร์
คนเดิมที่เคยเข้าใจ เชื่อใจ ไว้ใจ
ไม่มีอีกแล้วว!!
เค้ากำลังเดินจากไปทุกทีๆ
เราคงได้แต่ทำใจใช่ไหม
ทำไมโลกมันช่างโหดร้ายเช่นนี้
ความรู้สึกนี้มันเจ็บ เจ็บมาก
แต่คงจะไม่รู้สึกเจ็บเท่ากับ
ตอนที่รู้ว่าเค้ากำลังจามีคนใหม่
เค้ากำลังมีใจให้คนอื่น!!
ทำไมๆ!!
ได้แต่ถามตัวเองว่าเราทำผิดอะไร
ทำไมเค้าถึงเปลี่ยนไป
ติดเพื่อน ติดเกมส์ ติดเรียน
เรามันไม่ดีพอใช่ไหม เค้าถึงกลับไม่สนใจ ไม่แคร์ความรู้สึกเรา
พยายามเข้าใจ ความรักต่างมหาลัย มันยาก
. .ยากที่จะรักกันได้นาน
เคยหวัง. .หวังว่าเค้าจาหยุดที่เรา
รักเราคนเดียว เหมือนกับที่เรารักเค้าคนเดียว
แต่. .ความฝันช่างเลือนลาง
เวลาก็ใกล้ที่จาหมดลงไปทุกทีๆ
ไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่าจาเกิดเหตุการณ์แบบนี้
ได้แต่ภาวนาว่า เรื่องที่เกิดขึ้นมันไม่จิง เราแค่ฝันไป
ได้แต่ภาวนาว่าเค้าคนเดิมจากลับมารักเรา
เหมือนที่เค้าเคยรักเราเหมือนเดิม
ความสัมผัสที่ช่างอบอุ่น
ความรู้สึกอ่อนโยนที่สัมผัสได้
ได้แต่หวังเพียงว่าสักวันเค้าจะเป็นเหมือนเดิม
คนเดิม. .ตลอดไป
ปล. mode เส้าโคตร |
|
|
